Dün gece Güzin bana "bu çektiklerini de net'te yayınlarsın" demeseydi, belki şu an yazdıklarımı buraya aktarmamış olacaktım. Muhtemelen bir başka konu, farklı bir yazı yer alacaktı. Ümit Yaşar'ın bir şiirinde yer alan "boş sayfa" gibi kalacaktı [1], yahut karalanmış başka bir ifade yer alacaktı...
Dün nikah gecesiydi.
Cem Börekçi, meslektaşı Alla ile eş olmayı, klasik tanımıyla "iyi günde kötü günde" yaşamı paylaşmayı seçti.
Dün bu beraberliği resmileştirdiler.
Birçok tanış, hısım - akraba Güvenlerin Çiftlik Kafe'de bir araya geldik.
Ankara'dan Nuver, Tuncer ve Hatice geldi. Sırada başka nikahlar var. Sağ başta Nurettin beklemede... Cem'in küçüğü Cüneyt sırada.
Velhasıl hayat sürüyor.
Güzel günler göreceğimizi umarak, ileriye umutla bakıyoruz.
Diğer yanda yüreğimizde kocaman bir acı vardı, dün akşam yitirdiğimiz bir arkadaşımızın acısı...
Bu sabah, 5 Nisan 2009 Pazar sabahı erken kalktık.
Eşimin arkadaşı Dilşen'i son yolculuğuna uğurlamak için sabahın erken saatlerinde Perşembe'ye gittik. Beş yıl süreyle mücadele etiği rahatsızlık sonunda onu alt etmişti. Yıllar önce Perşembe'deki bu eve, evlerine geldiğimizde Dilşen, duvardaki saati gösterek bir kaç yıl önce babasını kaybetikleri anda durduğunu, bi daha çalışmadığını söylemişti. Babasına ait duvar saatinin hala çalışmadığını gördüm. Şimdi yitip giden kendisiydi.
Evlerinin az ilerisindeki camide namazı kılındı. Yine evlerine pek uzak olmayan bir yere, Kordontepe'ye bakan Avuçlu Cami yanına getirdik. 1327 Tarihli küçük, yeni restore edilmiş tarihi bir cami... Hemen dibinden Babalı Deresi akıyor.
Murat'ın Trakyalılardan aktardığı deyişle, O'nu Avuçlu Camisi'nin avlusuna "gizledik"[2]...
Dilşen'in özenle seçtiği sözcükleri musikili bir tonla söyleyişi, biraz da türkçeci bir vurguyla seslendirişi kulaklarımızda yankılanarak Perşembeyi terk ettik.[3]
Onu hep gözlerindeki ışıltıyla ve hayata sıkı sıkı sarılışıyla hatırlayacağız. 
sen olmasaydın
bu fotoğraf olmayacaktı...
sen olmasaydın
seni tanımamış olacaktık.
yaşamak için
acılara göğüs germek gerektiğini
bir eksik anlayacaktık.
Dipnotlar:
1- Yıllar önce okuduğum bir Ümit Yaşar Oğuzcan şiiriydi; "Sen olmasaydın, seni sevmeseydim yahut/Bu sayfa olmayacaktı/Bu sayfa boş kalacaktı..." gibi bir şiirdi.
2- Murat'ı gizlediğimiz gibi, şimdi de Dilşen... Kordontepe'nin karşı bayırında, yemyeşil bir bahçede.. Avuçlu Cami'nin avlusu açmıştı avuçlarını Dişen'e... Murat da çok severdi Dilşen'i. Umarım karşılaşırlar, kaldıkları yerden devam ederler sohbetlerine.
3- Ağır bir grip vakası, baş ağrısı, ateş, tansiyon. Eşimin üzüntüyle içine düştüğü tabloyu tarif ediyorum. Gece yattığı koltuktan mırıldanarak bir şeyler söylemeye çalışıyor. Bense televizyonda haberlere kilitlenmişim. Obama'nın Türkiye'ye geldiği an! Eşim "Çamaşır ipinin makarası paslanmış, gıcırdıyor" diyor. Sanki gecenin bu saati, üstelik bu halde çamaşır asacak gibi. Makine yağı tedarik etmemi söylüyor. "Hanım" diyorum, "sırası mı şimdi, koskoca Air Force One Ankara'ya inmiş, birazdan içinden Hüseyin Barack Obama inecek!" Hiç sırası mı?
1869 Trabzon Vilayet Salnamesi, cilt 1, s. 103 
Döküm I: Sinemanın Ünye kronolojisi:
Konak Sineması’nda beğenilen bazı filmler:
Belediye tarafından kiraya verilen sinemayı 80’li yıllardan itibaren İsmail Güven çalıştırmaktadır. Halen sinema, düğün ve tiyatro salonu olarak kullanılan mekânda, Ramazanda tombala gibi etkinliklere yer verilmektedir. Binanın diğer bölümlerinde Şehir Kulübü, barlar ve çeşitli iş yerleri mevcuttur.
Ünye’de modern anlamda ilk sinema Tan Sineması adıyla 1948’de açılır. Samsun’dan gelen Yusuf Bulut, karakolun yanına (şimdiki Akbank’ın olduğu yer), Ünye’nin ilk sinemasını açar. (Fotoğrafları günümüze aktaranlar, Nazlı Şenalp, Eren Tokgöz)
Tan Sineması açıldıktan birkaç ay sonra, bu defa Ünyelilerin kendisi Yalıkahvesi’nde Belediye’nin depo olarak kullandığı binayı sinema olarak kullanıma açarlar. Zaten bu bina geçmiş yıllarda, bando ve musiki kuruluşlarının konser verdiği, zaman zaman sinema gösteriminin yapıldığı eski bir binadır. Bir tarafıyla denizin içinde kalan, yalı kazıklarıyla desteklenen binada çok eski zamanlarda sinema izlendiği söylenmektedir. Eski radyoculardan Fatalis Ahmet (Akbulut) ve tüccar Mustafa Kalemen ortaklığında modernize edilen ve hizmete açılan bu sinemanın adı Yeni Sinema olur.
Bir sonraki yılın yazında, Yeni Sinema’yı kuranlar, Cumhuriyet Meydanı sahilinde yazlık Park Sineması’nı açar. 1951 – 1954 Yılları arasında hizmet veren bu sinema, yerini Paşabahçe Melek sinemasına bırakır.
Raj Kapoor’dan 47 yıl sonra, Hindistan’ı anlatan bir film sinema dünyasını yeniden sarsmaya başladı.
Dünyanın en fakir ülkeler sıralamasında başı çeken Hindistan için sinema, hayatın vazgeçilmezleri arasındadır. Sinema, Hindistan Rüyası’nın önemli bir parçası, görünürdeki yüzüdür. Rüyaları gerçekleşmenin belki de tek yoludur... Hint kast'ının kırılabileceği en zayıf halka olan sinema, katı kast sistemi içinde sunulan bir hayal dünyadır. Avuntu da olsa, eldeki tek güzelliktir.
Anlaşılan 21. yüzyılın ilk çeyreğinde Hindistan’da değişen fazla bir şey yok! Filmin senaryosu, bir zamanlar Türkiye’nin Hindistan Elçiliği’nde görevli Vikas Swarup’un “Kim Bir Milyar Kazanmak İster” adlı romanından uyarlanmıştır.
En iyi uyarlama senaryo dahil, on dalda Oscar’a aday gösterilen film, Altın Küre’de dört ödül kazanmış, bir çok yarışmadan ödülle dönmüştür.
Filmin senaryosu Hintli bir yazarın romanından uyarlanmış, Loveleen Tandan adlı bir Hintli yönetmenin yardımcılığında çekilmiştir. ABD ve İngiltere ortak yapımıdır. İngiliz yönetmen Danny Boyle, Trainspotting (1996), The Beach (2001) ve 28 Days Later (2002) adlı filmlere imza atmış önemli bir yönetmendir. 
Filmin tüm aşamalarında, özellikle son sahnedeki müzik ve dansla Boyle, karşımıza Bolywood tarzı bir film çıkarır.
Jamal Malik ve bir yaş büyük ağabeyi Salim, Bombay (Mumbai)’ın gecekondularında yaşayan Müslüman bir ailenin çocuklarıdır. 
Hindistan’ın etnik karmaşası içinde annelerini yitiren iki çocuk, Hindistan kaosunun ortasında var olma mücadelesi verir. 
Ağabeyi silahlı çetelere katılan Jamal, kendisi gibi sahipsiz Latika’yı Salim’e bırakmak zorunda kalır. 
Hindistan rüyasını temsil eden “Kim Bir Milyar İster” yarışmasına katılan Jamal, bu yolla Latika ile bağlantı kurar. 20 Milyon rupi ödül kazanmaya bir soru kala, ara verilir. Hile yaptığı gerekçesiyle gözaltına alınır, işkenceli sorgulardan geçer. Böylece Jamal’ın ilginç geçmişine yolculuk yaparak, soruların nasıl olup ta bu gecekondu çocuğu tarafından doğru cevaplandığını öğreniriz. Son soruda, Alexandra Dumas’ın Üç Silahşörleri sorulur. Atos ve Dartos bellidir, geçmişte Jamal ve Salim’dir. Üçüncü silahşör, Latika’dır. "Aramis" yanıtını, Latika da bilmemektedir. Jamal doğru yanıtı bilir. Hindistan Rüyası’nın alın yazısı olduğu; belki de Jamal'ın zeki, kararlı ve şanslı biri olduğu ihtimalleri içinde mutlu son’a ulaşılır.
22 Aralık 2008 – İsrail Başbakanı Eduh Olmert – Erdoğan’la ve Gül’le görüşür.
